Demokratik sistemlerde siyasi partilerin varlık amacı yalnızca iktidar olmak değildir. Asıl amaç; ülkeye daha iyi hizmet edecek fikirleri üretmek, eksikleri görmek, doğruyu desteklemek ve millet adına daha iyisini ortaya koyabilmektir.
Ancak günümüzde siyaset çoğu zaman “kim haklı” tartışmasına dönüşmekte, “ülke
için ne daha faydalı olur” sorusu geri planda kalabilmektedir.
Oysa gelişmiş yönetim anlayışlarında siyaset;
çatışma üretme alanı değil,
fikir üretme ve çözüm geliştirme zemini olmalıdır.
Bir siyasi parti:
“Ben senden daha güçlüyüm” anlayışıyla değil,
“Ülkeye daha faydalı ne kazandırabiliriz?” anlayışıyla hareket etmelidir.
Çünkü kaybedilen her zaman,
ertelenen her çözüm,
uzayan her siyasi gerilim;
doğrudan milletin zamanından, ekonomisinden ve geleceğinden eksiltmektedir.
Bugün Türkiye’nin ihtiyacı;
birbirini sürekli eleştiren değil,
birbirini dinleyebilen bir siyaset kültürüdür.
Muhalefetin görevi yalnızca eleştirmek değil;
sahada gördüğü eksikleri,
vatandaşın taleplerini,
uygulanabilir çözüm önerilerini
devlet yönetimine taşıyabilmektir.
İktidarın görevi ise yalnızca savunma yapmak değil;
yapılan hizmetleri şeffaf şekilde anlatmak,
sahadan gelen eleştirileri dikkate almak,
ortak akla açık bir yönetim anlayışı ortaya koymaktır.
Bu nedenle belirli periyotlarla;
- hükümet temsilcilerinin yapılan
icraatları anlatması,
- muhalefet partilerinin sahada gördüğü
sorunları paylaşması,
- çözüm önerilerinin ortak masalarda
değerlendirilmesi
çok kıymetli bir yönetim kültürü oluşturabilir.
Özellikle ayda bir yapılabilecek geniş kapsamlı istişare toplantıları;
- toplumsal tansiyonu düşürebilir,
- yanlış bilgilerin önüne geçebilir,
- hizmet süreçlerini hızlandırabilir,
- ortak çözüm kültürünü
güçlendirebilir.
Bu toplantılara yalnızca siyasi yapılar değil;
- İllerde il ve ilçe teşkilatları,
belediye temsilcileri, meslek odaları, mahalle ve köy muhtarları, sivil
toplum kuruluşları, kanaat önderleri, gönüllü sosyal yapılar
da dahil edilmelidir.
Çünkü sahadaki gerçek sorunları en iyi görenler;
vatandaşın içerisinde yaşayan yapılardır.
STK’lar, yerel temsilciler ve gönüllü kuruluşlar yalnızca eleştiren değil;
çözüm üreten sosyal akıl merkezleri olarak görülmelidir.
Devlet yönetimi yalnızca Ankara’dan bakılarak değil;
şehirlerden,
ilçelerden,
mahallelerden,
köylerden gelen gerçek verilerle şekillenmelidir.
Çünkü güçlü devlet;
sadece merkezi güçlü olan değil,
yerelden gelen sesi duyabilen devlettir.
Siyasetin dili sertleştikçe toplum da ayrışır.
Fakat fikirlerin konuşulduğu,
önerilerin yarıştığı,
ortak aklın güçlendiği bir siyaset anlayışı toplumun huzurunu büyütür.
Türkiye’nin ihtiyacı;
birbirini düşman gören siyasi anlayış değil,
farklı düşünse de aynı ülkenin geleceği için konuşabilen bir yönetim
kültürüdür.
Çünkü iktidar da muhalefet de,
STK’lar da kamu kurumları da,
sonuçta aynı milletin geleceğinden sorumludur.
Sağlıklı günler dilerim…
Mustafa Daşcı